
Geelbloeiende papaverachtige van schaduwrijke randen; geen nectar, maar van voorjaar tot herfst een kleine, constante stuifmeelbron.
Stinkende gouwe is een geelbloeiende, overblijvende papaverachtige die algemeen is aan de voet van schaduwrijke muren, langs heggen en op open plekken in het bos. Hij scheidt geen nectar af; honingbijen en wilde bijen halen alleen stuifmeel uit de bloemen. Dankzij de lange bloeiperiode levert hij van voorjaar tot herfst een kleine maar regelmatige stuifmeelbijdrage.
Hij bloeit met tussenpozen van eind april tot september, het rijkst in mei en juni. Omdat hij ook in halfschaduw bloeit, houdt hij het stuifmeelaanbod in bosrijke gebieden op peil.
De bloemen met vier gele kroonbladen en talrijke meeldraden dragen veel stuifmeel. Er wordt geen honing onder deze naam geproduceerd.
Het oranje melksap uit een gebroken stengel irriteert huid en ogen door de alkaloïden die erin zitten; de plant is niet eetbaar. Er is geen schadelijk effect op bijenproducten gemeld. Mieren verspreiden de zaden, zodat hij zich in de tuin vanzelf uitzaait; laat u hem staan, dan krijgen schaduwrijke hoeken een bescheiden stuifmeelbron.