Zwarte den
Den die grote bossen vormt in de Anatolische bergen; geen nectar, wel hars voor propolis. Luizenhoningdauw helpt in sommige jaren wat, maar is geen hoofdbron van dennenhoning.
- Nectar
- Geen
- Stuifmeel
- Laag
- Bloei
- janfebmrtaprmeijunjulaugsepoktnovdec
- Hoogte
- 20-40 m
- Levensduur
- Overblijvend
🐝 Aan mijn bijenstand toevoegen
Log in om toe te voegen aan je bijenstand.Waarde voor de imker
De zwarte den komt voor van Zuid-Europa tot Anatolië en vormt in Turkije uitgestrekte bossen in Centraal-Anatolië, het Merengebied, het Taurusgebergte en de bergen van Noord-Anatolië; de ondersoort in Turkije is de Anatolische zwarte den. Dennen zijn windbestoven en geven geen nectar. De waarde van de zwarte den voor de imkerij zit in zijn hars en, in sommige jaren, in de honingdauw van bladluizen.
Bloei
In mei-juni verspreiden de mannelijke kegels wolken geel stuifmeel. Bijen verzamelen dit stuifmeel alleen als andere bronnen schaars zijn; dennenstuifmeel heeft een lage voedingswaarde.
Honing en stuifmeel
De honingdauwhoning die in Turkije dennenhoning heet, komt vrijwel geheel van de dennenschildluis op de Turkse den (Pinus brutia); de zwarte den draagt daar weinig aan bij. In zwarte-dennenbossen kunnen bladluizen op de bomen in sommige jaren een kleine honingdauwdracht geven.
Tip voor de imker
De eigenlijke waarde van zwarte-dennenbossen zit in de hokjespeul, tijm en andere hooglandplanten op open plekken en aan de bosranden. Bijen verzamelen de boomhars voor propolis; bij bijenstanden vlak bij zwarte dennen kan de propolisproductie goed zijn.