
Вечнозелёное дерево для изгородей с Пиренейского полуострова, из Марокко и с атлантических островов; длинные белые кисти в мае-июне богаты нектаром.
Portekiz taflanı, karayemişin (Prunus laurocerasus) yakın akrabasıdır; daha koyu, kırmızı saplı parlak yaprakları ve yapraklardan daha uzun çiçek salkımlarıyla ondan ayrılır. Salkımdaki çok sayıda küçük, kokulu beyaz çiçek açık yapılıdır; bal arısı nektar ve polen için yoğun ziyaret eder. Budanmadan bırakılan ağaçlarda çiçek sayısı çok yüksektir.
Mayıs sonundan haziran ortasına kadar yaklaşık 3 hafta açar; karayemişten birkaç hafta sonra geldiği için ikisi birlikte bahar sonu kaynağını uzatır.
Ayrı bir bal vermez; ıhlamur öncesindeki boşlukta şehir arılıklarına destek olur.
Karayemişe göre kirece ve kuraklığa daha dayanıklıdır ve Avrupa'da istilacılığı daha azdır, ancak İrlanda ve İngiltere'de kuşlarla doğaya yayıldığı kaydedilmiştir. Çit olarak her yıl sert budanırsa çiçek azalır; çiçeklenmeden sonra budamak arıya yarar. Yaprak ve tohumları siyanojenik bileşikler içerir, hayvanların yemesine izin verilmemelidir.