
Güneybatı Anadolu'ya özgü, nesli tehlike altındaki reçineli ağaç; nektar vermez, polen katkısı azdır. Değeri reçinesi ve korunması gereken sulak ormanlarıdır.
Sığla ağacı, Muğla'nın Köyceğiz, Marmaris ve Fethiye çevresi ile Antalya'nın batısında, ayrıca Rodos'ta yetişen, neredeyse Türkiye'ye özgü bir türdür. Yüksek taban suyu olan ova ve dere kenarlarında saf ormanlar kurar. Çiçekleri küçük, yeşilimsi top biçimli başlar halindedir ve rüzgarla tozlaşır; nektar vermez, polenini arılar ancak seyrek toplar.
Nisan-mayısta yapraklanmayla birlikte açar.
Bal kaynağı değildir. Gövdesinin yaralanmasıyla elde edilen kokulu reçine yüzyıllardır sığla yağı ya da günlük adıyla bilinir; arıların ağaçtaki reçineyi propolis yapımında kullanabileceği düşünülmekle birlikte bu konuda ayrıntılı çalışma azdır.
Ormanları tarım ve yapılaşma baskısıyla daralmıştır ve yasal koruma altındadır. Bölgedeki arılıklar ağaçlara zarar vermemeli; asıl arı kaynakları sığla ormanlarının kenarındaki çalı ve otlardır.