Mevsim
Bu dönem, arıcılık yılının en derin, en sessiz ve en pasif zamanıdır. Koloni tümüyle kendi içine çekilmiştir; akım yok, gelişim yok, dışarıdan giren hiçbir şey yok. Her şey tek bir amaca kilitlenmiştir: hayatta kalmak. Takvimin gerçek anlamda dinlenen tek dönemidir.
Sıcaklıklar yılın en düşük noktasındadır: gündüz çoğu zaman sıfırın altında, gece sert. Birçok bölgede kar ve buz toprağı kaplar. Gün ışığı en kısa halindedir. Arı uçamaz; dış dünya bir kaynak değil, ölümcül bir tehdittir — soğuk, rüzgâr, nem.
Doğa tümüyle dinlenmededir. Çiçeklenme yok, nektar yok, polen yok. Koloni dışarıdan hiçbir şey beklemez; tamamen önceki dönemlerde biriktirdiği stokla yaşar. Yönlendirilecek bir gelişim, değerlendirilecek bir akım yok — yalnızca zamanın geçmesi var.
Dönemin karakteri tek cümleyle şudur: koloni yönetilmez, rahat bırakılır. Bu, tüm yılın en az müdahale edilen dönemidir. Kovanı açmak, kışlak topun ürettiği sıcaklığı dağıtmak, koloniyi soğutmak, hayatta kalma dengesini bozmak demektir. Arıcının yapabileceği en iyi şey kovana dokunmamaktır.
Bölgesel farklar dönemin uzunluğunu ve sertliğini belirler. Sert karasal iklimde uzun ve kesintisizdir; ılıman ya da akdeniz ikliminde kısa ve yumuşaktır, en ılıman bölgelerde koloni belki hiç tam kış moduna girmez. Ama nerede yaşanırsa yaşansın aynı gerçek geçerlidir: eller kovandan uzak, gözler kovanda.