
Rüzgarla tozlaşan, nektar vermeyen meyve ağacı; ilkbaharda az miktarda polen verir. Yazın yarılan olgun meyvelerin suyunu arılar alabilir ama bal değeri yoktur.
Kara dut, İran ve çevresi kökenli olup Anadolu'da binlerce yıldır meyvesi için yetiştirilen uzun ömürlü bir ağaçtır. Çiçekleri kısa, yeşilimsi başaklar halindedir ve rüzgarla tozlaşır. Nektar vermez; polen miktarı da arılar için küçüktür ve çoğunlukla ancak başka kaynak azken toplanır.
Nisan-mayısta, yapraklanmayla birlikte kısa sürede açar.
Bal kaynağı değildir. Haziran-temmuzda olgunlaşan meyveler yarılıp döküldüğünde arılar ve yaban arıları meyve suyunu emebilir. Bu şeker kaynağı gerçek bir akım sayılmaz; kovana taşınan meyve suyu çabuk mayalanabilir ve balın kalitesini bozar.
Dut ağaçlarının bulunduğu bahçelerde meyve döneminde yaban arısı baskısı artar; zayıf kolonilerin kovan girişlerini daraltmak yağmacılığı azaltır. Ağacın arıcılık değeri gölge sağlamasıyla sınırlıdır.