
Dere boylarında şubat-martta açan, rüzgarla tozlaşan ağaç; nektarı yoktur ama ılık günlerde arılara yılın ilk bol polenini, tomurcuklarıyla da propolis reçinesi sağlar.
Kızılağaç, Avrupa'dan Kafkasya'ya ve Kuzey Afrika'ya kadar dere kenarlarında, bataklık ve sulak ova ormanlarında yetişir; Türkiye'de özellikle Karadeniz ve Marmara'da yaygındır. Rüzgarla tozlaşır ve nektar vermez. Uzun, sarkık erkek kedicikleri bol polen saçar; arılar güneşli ve ılık kış sonu günlerinde bu poleni toplar.
Şubat-mart aylarında, yapraklanmadan çok önce açar. Fındık ve söğütle birlikte yılın en erken polen kaynakları arasındadır.
Bal kaynağı değildir. Polen, kışlamadan çıkan kolonilerde ilk yavru üretimini başlatmaya yardım eder; ancak tek başına yeterli besin dengesi sağlamaz.
Tomurcukları ve genç sürgünleri yapışkan reçinelidir; arılar bu reçineyi propolis için toplayabilir. Sulak alan kenarındaki arılıklarda kış sonu polen takviyesine olan ihtiyacı azaltabilir. Polen döneminde kolonileri gereksiz yere açmaktan kaçının.