Geleneksel kovanlar, hareketli çerçevesi olmayan, arıların peteği doğrudan gövdeye ördüğü kovanlardır. Sepet, kütük ve benzeri yapılar bu gruba girer.

Dünyanın birçok bölgesinde hâlâ kullanılırlar ve arıcılığın en eski biçimini temsil ederler.

Avantajları

• Düşük maliyet: Yerel malzemeyle yapılabilir
• Onarım kolaylığı
• İklim uyumu: Bazı tipleri yerel koşullara uzun sürede uyarlanmıştır
• Kültürel değer

Temel sınır: denetim yok

Petek sabittir; çerçeve çıkarılamaz. Bunun sonuçları ciddidir:

• Koloni denetlenemez. Ana arı, yavru düzeni ve stok görülemez
• Hastalık teşhis edilemez. Yavru çürüklüğü, yayılana kadar fark edilmez
• Varroa ölçülemez ve müdahale edilemez
• Bölme ve birleştirme yapılamaz
• Ana arı yenilenemez
• Petek yenilenemez; kalıntı ve etken birikir

Hasat sorunu

Geleneksel yöntemlerde hasat çoğu kez peteğin kesilmesini gerektirir. Bu, koloninin emeğini yok eder ve yeniden petek örmesini zorunlu kılar.

Bazı geleneksel yöntemlerde hasat, koloninin tamamen yok edilmesiyle yapılırdı; bu uygulama bugün terk edilmiştir.

Hastalık boyutu

Denetlenemeyen kovan, bölgesel bir risk oluşturur. Bir yavru çürüklüğü odağı fark edilmeden yıllarca sürebilir ve yağmacılıkla çevreye yayılır.

Bu nedenle birçok ülkede sabit petekli kovan kullanımı düzenlemeye tabidir ya da sınırlandırılmıştır.

Petekli bal

Bu kovanlardan elde edilen ürün genellikle petekli bal olarak değerlendirilir. Petekli bal doğal ve katma değeri yüksek bir üründür.

Ancak aynı ürün hareketli çerçeveli kovanlarda da üretilebilir; bunun için sabit petekli kovan gerekmez.

Geçiş

Geleneksel kovandan hareketli çerçeveli sisteme geçiş mümkündür. Koloni, peteği kesilerek çerçevelere bağlanır ya da yeni kovana aktarılıp petek ördürülür.

Geçiş, hem koloni sağlığı hem üretim açısından belirgin kazanç sağlar.