Kovan tabanı, basit görünen ama koloni sağlığını doğrudan etkileyen bir parçadır. Havalandırma, nem yönetimi ve varroa ölçümü buradan geçer.

İki tip

Kapalı taban

Düz, delik olmayan tabandır. Geleneksel tiptir.

• Isıyı daha iyi tutar
• Soğuk iklimlerde tercih edilebilir
• Nem birikimine daha açıktır
• Akar sayımı yapılamaz

Telli taban

Alt yüzeyi tel ızgaradır. Bugün yaygın olarak tercih edilen tiptir.

• Havalandırma sağlar; nem birikimini azaltır
• Akar sayımına imkân verir. Altına konan çekmece düşen akarları toplar
• Yaz sıcağında koloniyi rahatlatır
• Soğuk iklimde kışın kapatılabilir olması istenir

Çekmece: ölçüm aracı

Telli tabanın altına yerleştirilen çekmece yalnızca akar saymaya yaramaz.

• Akar düşüşü: Eğilim izlemek için
• Mum kırıntısı: Nerede yer aldığına bakarak kış kümesinin genişliği anlaşılır
• Yavru kalıntısı: Temizlik davranışı hakkında bilgi verir
• Zararlı izleri

Kovanı açmadan koloni hakkında en çok bilgi veren yer burasıdır.

Eğim

Kovan hafif öne eğik durmalıdır. Böylece yoğuşma ve içeri giren yağmur uçuş deliğinden dışarı akar.

Arkaya eğik kovanda su içeride kalır; kışın ciddi sonuç doğurur.

Yerden yükseklik

Taban zeminden yükseltilmelidir. Kazanç: nem kesilir, ahşap çürümesi yavaşlar, bazı zararlıların erişimi zorlaşır.

Uçuş deliği

Taban üzerindeki giriş, mevsime ve koloni gücüne göre ayarlanabilir olmalıdır.

• Güçlü koloni ve kaynak akımı: Geniş
• Zayıf koloni ve kaynak kesintisi: Dar; yağmacılığa karşı
• Kış: Dar, fare ızgaralı ama kapatılmamış

Bakım

Taban, kovanın en çok kirlenen ve en çok nem gören parçasıdır. İlkbaharda temizlenmeli, gerekirse yenisiyle değiştirilmelidir.

Yedek taban bulundurmak, temizliği kovan başında değil sonradan yapma imkânı verir.