Buckfast, doğal bir alt tür değildir. Birden fazla alt türün çaprazlanması ve uzun süreli seçilimiyle oluşturulmuş bir ıslah hattıdır.

Yirminci yüzyılda İngiltere'de bir manastır arılığında, trake akarı salgını sonrası dayanıklı ve verimli bir arı oluşturmak amacıyla geliştirildi. Temelinde İtalyan arısı bulunur; sonradan farklı alt türlerden özellikler eklendi.

Seçilim hedefleri

• Sakinlik
• Düşük oğul eğilimi
• Yüksek bal verimi
• Hastalık dayanıklılığı
• İyi kışlama
• Petek üzerinde durgunluk

Bu özelliklerin bir arada seçilmesi, Buckfast'ı ticari arıcılıkta yaygın kılmıştır.

Güçlü yanları

• Belirgin sakinlik: Muayene kolaylığı sağlar
• Düşük oğul eğilimi: İş gücünü azaltır
• Yüksek verim: Uzun kaynak dönemlerini iyi değerlendirir
• Uzun ömürlü yavru alanı: Sezon boyunca güçlü kalır

Kritik nokta: ikinci kuşak

Bu, Buckfast ile çalışırken bilinmesi gereken en önemli konudur.

Melez bir hat olduğu için özellikler kalıcı biçimde sabitlenmemiştir. Buckfast ana arıdan üretilen kızlar açık çiftleşme yaptığında özellikler dağılır.

Sonuç öngörülemez: sakinlik kaybolabilir, savunmacılık belirgin biçimde artabilir, verim düşebilir. Bu durum bazen ikinci kuşak sorunu olarak anılır.

Pratik sonucu şudur: Buckfast ile çalışan arıcı ana arıyı üreticiden yenilemelidir. Kendi kolonisinden ana arı üretmek, hattın avantajını birkaç kuşakta kaybettirir.

Bölgesel etki

Melez erkek arılar geniş alana yayılır ve çevredeki kolonilerle çiftleşir. Bu, yerel alt tür popülasyonlarının genetik yapısını değiştirir.

Yerli alt türün korunmaya çalışıldığı bölgelerde bu konu tartışmalıdır. Bazı ülkelerde korunan çiftleştirme alanları ve bölgesel düzenlemeler bulunur.

Kimin için uygun

Ana arıyı düzenli olarak satın alan, verim ve iş kolaylığını önceleyen arıcılar için elverişlidir.

Kendi ana arısını üretmek isteyen ya da yerel alt türün korunduğu bir bölgede çalışan arıcılar için uygun bir seçim olmayabilir.