In het Himalayagebied komen honingbijpopulaties voor die zijn aangepast aan grote hoogte — een omgeving met koude, dunne lucht en korte seizoenen.

Kenmerken

• Vliegen bij lage temperatuur: Het meest opvallende kenmerk
• Kleinere volken die minder verbruiken
• Snelle benutting van korte drachtvensters
• Uitstekende overwintering

De hoogteaanpassing

Op grote hoogte is de lucht dunner en de temperatuur lager. Beide bemoeilijken het vliegen.

Populaties die daar leven vliegen bij temperaturen waarbij bijen uit lagere gebieden binnenblijven. Dat is geen kleinigheid: in een streek waar het drachtvenster kort is, bepaalt elke vliegdag de opbrengst.

Het korte seizoen

Op hoogte duurt de bloei kort en komt zij plotseling. Het volk moet klaar zijn wanneer zij opengaat en daarna snel terugschakelen.

Snelle voorjaarsontwikkeling en snel stoppen met broeden horen daarom bij elkaar — twee kanten van dezelfde aanpassing.

De verscheidenheid van het gebied

Het Himalayagebied herbergt zowel Apis cerana als reuzenhoningbijen en dwerghoningbijen. Verschillende soorten benutten er verschillende niveaus en drachten.

Dat maakt het gebied een van de rijkste voor honingbijverscheidenheid ter wereld.

Waarom het buiten de streek telt

Vliegen bij koude is een eigenschap waarnaar in noordelijke klimaten wordt gezocht. Zij komt uit populaties die er lang mee hebben geleefd.

Genetische reservoirs zoals dit zijn de bron van eigenschappen die in teeltwerk elders van pas komen — maar zij zijn niet over te planten: aanpassing hoort bij het geheel van de omstandigheden.