Hoe de kasten op een stand zijn opgesteld beïnvloedt opbrengst en werkgemak rechtstreeks. Nette rijen ogen ordelijk maar zijn vaak niet de beste oplossing.

Het probleem van vervliegen

Staan gelijke kasten in een rechte rij, dan verwarren de bijen hun eigen kast. Dat heet vervliegen.

De gevolgen:

• Volken aan de uiteinden worden sterker, die in het midden zwakker
• Ziekte en varroa gaan tussen volken over
• Een koningin die van haar bruidsvlucht terugkeert kan de verkeerde kast binnengaan en worden gedood

Opstellingen die vervliegen verminderen:

• Zet de kasten in verschillende richtingen
• Schilder ze in kleuren die de bijen kunnen onderscheiden
• Plaats herkenbare vormen bij de vliegopeningen
• Zet ze in groepjes met ruimte ertussen
• Gebruik natuurlijke herkenningspunten: bomen, struiken, stenen

Tussenruimte

Er moet werkruimte tussen de kasten zijn. Te krap opgesteld:

• Bemoeilijkt het werken; tegen de buurkast stoten prikkelt dat volk
• Laat geen plek om bakken en honingkamers neer te zetten
• Vergroot het vervliegen

Richting

De vliegopening wordt op de ochtendzon gezet; dat brengt de bijen vroeg aan het vliegen.

Een vliegopening in de heersende windrichting vergroot warmteverlies en regeninslag in de winter.

Hoogte

Kasten staan van de grond af. De winst:

• Vocht uit de bodem wordt afgesneden
• Hout rot trager
• Sommige plagen komen er moeilijker bij
• De rug van de imker wordt gespaard

Vastzetten

Kasten kunnen door storm, dieren of transport omvallen. Een spanband of een gewicht is een eenvoudige maar belangrijke maatregel.

De vliegroute

De lijn waarlangs de bijen vertrekken en opstijgen hoort vrij te zijn van mens- en dierverkeer.

Is dat onvermijdelijk, dan komt er een schutting of beplanting vóór de vliegopening; de bijen worden gedwongen boven hoofdhoogte te vliegen.

Een werkplek

Een vast werkpunt maakt het werk lichter: een raambok, een afsluitbare kist, een gereedschapstas en water.

Een raam dat op de grond wordt gezet raakt vuil en lokt roverij.