Middelen die bij bijen worden gebruikt zijn diergeneesmiddelen. Daaruit volgen alle regels die eromheen gelden.

De hoofdregel

Alleen middelen die voor bijen zijn toegelaten. Zelf mengen, doseren op gevoel of middelen uit een andere sector gebruiken is niet toegestaan en levert residuen op die niet meer te verwijderen zijn.

De verplichte administratie

In veel landen wettelijk voorgeschreven en bij controle gevraagd:

• Welk middel
• Welke datum
• Welke dosering
• Welke volken zijn behandeld
• Wanneer de wachttijd afloopt

De twee onvoorwaardelijke grenzen

• Niet behandelen met honingkamers op de kast
• Wachttijden aanhouden

Residuen in honing zijn niet te herstellen en beschadigen het vertrouwen in het product van elke imker.

Waarom de dosering telt

Onderdoseren is de gebruikelijkste oorzaak van resistentie. Het doodt de gevoelige mijten en laat de taaie leven, die zich daarna vermeerderen.

Strips te lang laten zitten doet hetzelfde: aan het eind daalt de afgifte tot een sublethaal niveau.

Wisselen

De werkzame stof moet wisselen, niet het merk. Twee producten met dezelfde werking zijn geen afwisseling.

Residuen in was

Vetoplosbare stoffen hopen zich vooral op in was en keren via kunstraat terug in de kringloop — ook bij een imker die zelf zorgvuldig behandelt.

Een gesloten waskringloop met eigen zegelwas beperkt dat.

Antibiotica

Bij vuilbroed onderdrukken zij de verschijnselen zonder de sporen te verwijderen. Het volk oogt gezond, blijft besmet en verspreidt de ziekte — vaak via verkochte volken.

Het gebruik is bij bijen in veel landen beperkt of verboden.

De stap die het vaakst wordt overgeslagen

Meten na de behandeling. Zonder die meting weet u niet of het middel werkte, en resistentie blijft onopgemerkt tot zij een seizoen kost.