Bijentellers registreren hoeveel bijen in- en uitvliegen. Zij maken deel uit van de sensorsystemen waarmee een volk zonder openen wordt gevolgd.

Hoe zij werken

Bij het vlieggat wordt een doorgang aangebracht met sensoren die passerende bijen registreren. Sommige systemen onderscheiden richting, andere ook of een bij stuifmeel draagt.

Wat de gegevens tonen

• Het dagelijkse vliegpatroon en hoe het met weer en dracht verandert
• Een plotselinge daling: Een aanwijzing voor vergiftiging, ziekte of predatiedruk
• Verlies van haalbijen dat niet als sterfte voor de kast zichtbaar is
• Zwermgedrag als plotselinge uitstroom

Waar het werkelijk nut zit

Het sublethale effect van bestrijdingsmiddelen. Een bij die niet kan navigeren keert niet terug — zij wordt niet als dode bij geteld maar zij is er niet meer.

Een teller die het aantal uitvliegers en terugkeerders vergelijkt maakt precies dat verlies zichtbaar, dat anders volledig onopgemerkt blijft.

Ook bij druk van invasieve hoornaars is het bruikbaar: de grootste schade daar is niet het aantal gevangen bijen maar dat het volk stopt met vliegen.

De grenzen

• De doorgang hindert de bijen; bij drukte ontstaat opstopping
• Verstopping met propolis en vuil
• Stroom en verbinding zijn in het veld de gebruikelijkste storingsbron
• Het vertelt dat er iets veranderde, niet waarom

In verhouding tot andere sensoren

Wordt er maar één sensor gebruikt, dan hoort die het gewicht te meten. Die beantwoordt de vraag die het oog niet kan beantwoorden: er zijn bloemen, maar is er dracht?

Een teller is een aanvulling, geen eerste keuze.

De vraag vooraf

Beslis vóór aanschaf welke beslissing de gegevens zullen uitlokken. Grafieken verzamelen is geen beslissingen nemen.