Een volk levert meer dan honing. Honing, stuifmeel, propolis, koninginnengelei, bijenwas, bijenbrood en gif vragen elk een andere techniek en bereiken een andere markt.

De producten

• Honing: Uit nectar; de energievoorraad van het volk
• Stuifmeel: De eiwitbron; verzameld met een stuifmeelvanger
• Propolis: Uit plantenhars; verzameld met een propolisscherm
• Koninginnengelei: De afscheiding van voedsterbijen
• Bijenwas: Afgescheiden voor de raatbouw
• Bijenbrood: In de raat gefermenteerd stuifmeel
• Bijengif: De verdedigingsafscheiding

Gedeelde uitgangspunten

Het volk gaat voor

Elk product kost het volk iets. Een stuifmeelvanger beperkt de eiwitopname; koninginnengelei winnen put het volk uit; te veel honing oogsten brengt de winter in gevaar.

Duurzame productie betekent nemen wat overschot is.

Residuen

Er wordt geen product gewonnen tijdens een behandelperiode. Vetoplosbare stoffen hopen zich vooral op in was en komen via kunstraat terug in de kringloop.

De koelketen

Koninginnengelei, bijenbrood en darrenbroedhomogenaat bederven snel. Breekt de koelketen, dan ziet het product er hetzelfde uit maar verliest het waarde — een achteruitgang die de koper niet kan vaststellen. Dat maakt het een kwestie van eerlijkheid van de producent.

Traceerbaarheid

Apart oogsten en goede aantekeningen maken een herkomstclaim verdedigbaar en wijzen de bron aan als er een probleem ontstaat.

De grens van claims

In de meeste landen is het verboden te beweren dat een voedingsmiddel een ziekte behandelt. Beschrijven wat het product is en hoe het is gemaakt is een veel steviger basis dan een claim.