Elke streek heeft haar eigen begroeiing, en dat is het meest plaatselijke aspect van de imkerij. Algemene imkerkennis geldt overal; drachtkennis niet.

Waarom een algemene lijst niet volstaat

Lijsten met drachtplanten zijn er genoeg in boeken en online. Maar zij weerspiegelen de ervaring van een andere streek.

Dezelfde soort bloeit in een ander klimaat op een ander moment en geeft een andere hoeveelheid nectar. Bodem, hoogte, neerslag en nachttemperaturen veranderen de uitkomst.

Regionale drachtkennis is dus alleen ter plaatse door waarneming op te bouwen.

Uw eigen drachtkaart maken

Het waardevolste hulpmiddel is de aantekening die de imker zelf bijhoudt. Wat te doen is eenvoudig:

• Noteer de bloeidatum. Welke plant, op welke datum
• Leg het naast de weegschaal. Bij welke bloei steeg het gewicht en bij welke niet
• Noteer de stuifmeelkleur. De kleur van de binnenkomende klompjes toont welke plant werkt
• Voeg het weer toe. Dezelfde plant geeft in verschillende jaren verschillend, meestal door het weer

Na enkele seizoenen is de ontstane tabel een instrument dat geen algemene bron kan bieden.

De waarde van de weegschaal

Bloemen zien betekent niet dat er dracht is. Een plant met watergebrek bloeit maar scheidt niets af.

De kastweegschaal is het enige instrument dat dat onderscheid maakt: zijn er bloemen maar stijgt het gewicht niet, dan is er geen dracht.

Hoogte en microklimaat

Bloeitijden verschuiven aanzienlijk, ook over korte afstanden. Tussen een daldal en een berghelling kunnen weken verschil zitten.

Dat is de grondslag van reizend imkeren: dezelfde plant die op verschillende hoogten na elkaar bloeit verlengt de drachtperiode.

Endemische soorten

Soorten die alleen in een bepaalde streek groeien geven de honing een eigen karakter. Dat is een commercieel waardevol onderscheid.

Waar zo'n honing wordt gemaakt zijn apart oogsten en goede aantekeningen onmisbaar; een herkomstclaim is alleen daarmee te verdedigen.

De beschermingskant

Endemische en plaatselijke plantengemeenschappen worden als eerste geraakt door habitatverlies en klimaatverandering.

De imker is daarbij zowel waarnemer als betrokkene: aantekeningen over meerdere jaren behoren tot de schaarse gegevens die laten zien hoe de bloei verschuift. Gedeeld via imkerverenigingen vormen zij een regionale kennisbron.

Samenvatting

Drachtkennis is niet te lenen. De imkerkalender van een streek kan alleen worden geschreven door imkers die haar daar jarenlang hebben waargenomen.