Ergin arı hastalıkları çoğu kez sessiz seyreder. Yavru hastalıklarının aksine belirgin bir görüntü vermezler; koloni yalnızca zayıflar.

Bu yüzden teşhis, tek bir belirtiden çok tablonun bütününe bakmayı gerektirir.

Başlıca etkenler

• Nosema: Bağırsağı etkileyen mikrosporidyum. İki tür bulunur ve tabloları farklıdır
• Virüsler: Deforme kanat virüsü başta olmak üzere çok sayıda etken; çoğu Varroa ile birlikte etkin hale gelir
• Amip: Malpighi borularını etkiler; genellikle nosema ile birlikte görülür
• Septisemi: Kan sıvısında bakteri çoğalması; nemli koşullarla ilişkilidir
• Trake akarı: Solunum borularında yaşayan mikroskobik akar

Ortak belirtiler

• Uçamayan, kovan önünde sürünen arılar
• Titreme ve koordinasyon bozukluğu
• Açıklanamayan koloni zayıflaması
• Tarlacı gücünün düşmesi
• Kışlama başarısızlığı

Belirtiler büyük ölçüde örtüşür. Ayırt edici olan az sayıda bulgu vardır:

• Dışkı lekeleri → Nosema apis akla gelir
• Tüysüz, parlak siyah arılar → Kronik arı felci
• Segmentlerin kolay ayrılması → Septisemi
• Deforme kanat → Varroa kaynaklı virüs yükü

Ortak sebep: Varroa

Ergin arı hastalıklarının çoğu, varroa baskısı altındaki kolonide daha ağır seyreder. Akar hem doğrudan zarar verir hem virüsleri aktarır hem bağışıklığı baskılar.

Bu yüzden ergin arı sağlığının temeli varroa yönetimidir.

Ortak önlemler

• Varroa'yı kontrol altında tut
• Peteği düzenli yenile. Sporlar ve etkenler eski petekte birikir
• Kovan içi nemi düşür
• Beslenmeyi güçlü tut. Çeşitli polen direnci artırır
• Temiz su sağla
• Bilinmeyen kaynaktan koloni alma
• Ana arıyı yenile. Israrla zayıflayan kolonilerde etkili olabilir

Teşhis

Ergin arı hastalıklarının çoğunda kesin teşhis mikroskop ya da laboratuvar analizi gerektirir. Yaklaşık otuz arıdan alınan örnek çoğu inceleme için yeterlidir.