Koloni kayıplarının büyük bölümü hastalık ve zararlılardan kaynaklanır. Bu bölüm, arıcının tanıması gereken etkenleri ve mücadele mantığını toplar.

Gruplar

• Yavru hastalıkları: Amerikan ve Avrupa yavru çürüklüğü, kireçli yavru, taş hastalığı, tulumsu yavru çürüklüğü
• Ergin arı hastalıkları: Nosema, amip, septisemi, virüsler
• Akarlar: Varroa, Tropilaelaps, trake akarı
• Kovan içi zararlılar: Mum güveleri, küçük kovan böceği
• Kovan dışı zararlılar: Eşek arıları, sarıca arılar, kuşlar, memeliler

Merkezdeki sorun

Bugün koloni kayıplarının en büyük tek nedeni Varroa ve taşıdığı virüslerdir. Diğer etkenlerin çoğu, varroa baskısı altındaki kolonide daha ağır seyreder.

Bu yüzden sağlık yönetimi büyük ölçüde varroa yönetimidir.

Mücadelenin mantığı

Zararlıyı sıfırlamak hedef değildir; zarar eşiğinin altında tutmaktır. Sıfırlamak mümkün değildir ve denemek direnç üretir.

İşleyen sıra şudur: ölç, eşiği kontrol et, önle, kimyasal olmayanı dene, gerekirse kimyasal kullan, sonucu ölç.

Bildirim yükümlülüğü

Bazı etkenler tek arılığın sorunu olmaktan çıkıp bölgesel tehdit oluşturur. Amerikan yavru çürüklüğü, küçük kovan böceği ve Tropilaelaps birçok ülkede ihbarı zorunludur.

Bunlarda arıcının ilk görevi tedavi değil, yetkili otoriteye haber vermektir.

En etkili korunma

• Düzenli ölçüm
• Petek yenileme
• Ekipman hijyeni ve kovanlar arası temizlik
• Bilinmeyen kaynaktan koloni almamak
• Koloniyi güçlü ve iyi beslenmiş tutmak
• Kayıt tutmak