Arının vücut yapısı, davranışını ve arıcının müdahalelerini doğrudan açıklar. Anatomi bilgisi teorik değil, pratik bir araçtır.

Üç bölüm

• Baş: Duyu organları, ağız yapısı ve bezler
• Göğüs: Kanatlar, bacaklar ve uçuş kasları
• Karın: Sindirim, solunum, üreme ve mum bezleri

Baş

• Bileşik gözler: Hareketi ve ışığın yönünü algılar. Arılar kırmızıyı göremez, buna karşılık morötesini görür
• Antenler: Koku, dokunma ve titreşim algısı. Karanlık kovanda başlıca duyu organıdır
• Dil: Nektar emmeye yarar. Uzunluğu, hangi çiçeklerden yararlanılabileceğini belirler — alt türler arasında fark vardır
• Çeneler: Mum işleme, petek örme, temizlik ve savunma
• Süt bezleri: Genç işçi arılarda çalışır; arı sütü salgılar

Göğüs

Uçuş kaslarını taşır. Arı bu kasları uçmadan da titreterek ısı üretir; kış kümesinin sıcaklığı böyle korunur.

• Kanatlar: İki çift; uçarken küçük çengellerle birbirine kenetlenir
• Arka bacaklar: İşçi arıda polen sepeti bulunur
• Ön bacaklar: Anten temizleme çentiği taşır

Karın

• Bal kesesi: Nektar taşınır; sindirim sisteminden ayrıdır
• Orta bağırsak: Sindirim burada olur. Nosema bu bölgeyi etkiler
• Yağ dokusu: Bağışıklık, detoksifikasyon ve kış dayanıklılığı. Varroa bu dokuyla beslenir
• Mum bezleri: Belirli yaştaki işçi arılarda çalışır
• İğne: Değiştirilmiş yumurtlama organı; yalnızca dişilerde bulunur

Solunum

Arının akciğeri yoktur. Hava, vücut yanlarındaki açıklıklardan girer ve borucuk ağıyla dokulara ulaşır.

Trake akarı bu boruların içinde yaşar. Ayrıca nakil sırasında havalandırmanın neden bu kadar kritik olduğu buradan anlaşılır.

İğne

İşçi arının iğnesi tırtıklıdır; memeli derisine saplandığında geri çekilemez ve arı ölür. Ana arının iğnesi düzdür ve tekrar kullanılabilir.