Göçer arıcılık, kolonileri kaynağın açtığı bölgeye taşımaktır. Amaç, sezon boyunca birden çok kaynaktan yararlanmak ve verimi artırmaktır.

Kazancı yüksektir; riski ve iş yükü de öyle.

Ne kazandırır

• Kaynak takvimini uzatmak
• Tek çiçek balı üretmek
• Kaynak kesintilerini atlamak
• Tozlaşma hizmeti sunmak

Nakil hazırlığı

• Kovan parçalarını birbirine sabitle. Kat, taban ve kapak ayrılmamalı
• Havalandırmayı aç. Nakildeki arı çok ısı ve nem üretir; boğulma hızla gerçekleşir
• Serinde taşı. Akşam uçuş bittikten sonra ya da gece
• Peteği sabitle. Boş çerçeve ve gevşek petek yolda kayar
• Ağır kovanı hafiflet. Dolu ballık nakilde risklidir
• Yolu önceden gör. Sarsıntılı yol peteği kırar

Varışta

• Kovanları yerleştirdikten sonra girişleri aç; hepsini aynı anda açmak kargaşa yaratır
• Arılara yönelme uçuşu için zaman tanı
• Su kaynağını hemen kur
• İlk günlerde uçuş deliğini bir miktar dar tut

Hastalık riski

Göçer arıcılığın en az konuşulan yanı budur. Büyük kaynak alanlarında çok sayıda arıcının kolonisi yan yana gelir.

• Yağmacılık ve sapma yoluyla hastalık ve varroa koloniler arasında geçer
• Farklı bölgelerden gelen etkenler bir araya toplanır
• Direnç gelişimi bölgesel olarak hızlanır

Bu yüzden göç öncesi sağlık kontrolü yaygın bir uygulamadır ve birçok yerde zorunludur.

İzin ve kayıt

Koloni nakli çoğu ülkede düzenlemeye tabidir: nakil belgesi, sağlık raporu, yer izni ve bildirim gerekebilir.

Ayrıca hedef bölgede koloni yoğunluğu sınırlaması bulunabilir. Yola çıkmadan önce kendi ülkendeki ve gideceğin bölgedeki kuralları öğren.

Yerel arıcılarla ilişki

Bir bölgeye çok sayıda koloni getirmek, oradaki yerleşik arıcıların kaynağını paylaşmak demektir. Önceden iletişim kurmak hem sorunu önler hem yerel bilgi kazandırır.

Koloniye maliyeti

Nakil koloni için strestir. Sık taşınan koloniler daha çok yıpranır; peteği zarar görür, ana arı kaybı artabilir.

Kazanç ile yıpranma dengesini gözetmek gerekir. Her kaynağın peşinden gitmek her zaman kârlı değildir.