Eşek arıları, arı kolonilerini avlayan büyük yaban arılarıdır. Verdikleri zarar türe ve bölgeye göre büyük ölçüde değişir.

Yerli türler

Avrupa eşek arısı gibi yerli türler, tek tek arı avlar. Genellikle katlanılabilir düzeyde zarar verir ve güçlü bir koloni kendini savunur.

Bu türlerin çoğu ekosistemde yararlı rol oynar ve bazı ülkelerde koruma altındadır. Yuvaya müdahale, yalnızca insan güvenliği açısından gerçek bir risk varsa ve uzman eliyle yapılmalıdır.

İstilacı türler

Asıl sorun istilacı türlerdir. Doğal düşmanları bulunmadığı bölgelerde hızla yayılırlar.

Karakteristik davranışları kovan önünde havada asılı durmaktır. Dönen tarlacı arıları uçarken yakalarlar.

Uçuş felci

İstilacı türlerin asıl zararı avladıkları arı sayısı değildir.

Kovan önünde sürekli tehdit bulunması koloniyi uçmaktan alıkoyar. Arılar giriş çevresinde toplanır, tarlacılık durur, stok tükenir.

Bu tablo, doğrudan avlanma olmadan da koloniyi çökertebilir.

Ayırt etme

• Yerli eşek arısı: Genellikle iri; kızıl-kahve ve sarı; tek tek görülür
• İstilacı türler: Genellikle daha küçük ve koyu göğüslü; bacak uçları belirgin renkte; kovan önünde asılı durur
• Sarıca arılar: Küçük, sarı-siyah bantlı; kalabalık halde girişe üşüşür

Kovan önünde asılı duran tek bir arı istilacı tür şüphesi doğurur; girişe üşüşen kalabalık ise sarıcadır.

Korunma

• Koloniyi güçlü tut. Zayıf koloni önce çöker
• Uçuş deliğini daralt. Savunulacak alanı küçültür
• Giriş koruyucuları. Arının geçip eşek arısının geçemeyeceği ızgaralar; etkinlik koşullara göre değişir
• Arılığı temiz tut. Dökülen bal ve süzme artığı çeker

Yuvaya müdahale

Yuvaya kendi başına müdahale tehlikelidir. Özellikle yüksekteki yuvalar uzmanlık ister.

İstilacı tür şüphesinde yetkili tarım ya da doğa koruma kurumuna bildirmek gerekir; birçok ülkede bu zorunludur.

Tuzaklar

İlkbaharda kraliçe tuzaklamak yaygın bir öneridir ama tartışmalıdır: seçici olmayan tuzaklar yerli türleri, bombusları ve diğer böcekleri de yakalar.

Kullanılacaksa seçici tasarım şarttır.