Propolis toplama, arıların doğal davranışını kullanmaya dayanır: arılar kovandaki boşlukları propolisle kapatır. Tuzak, bu davranışı yönlendirilmiş bir yüzeye taşır.

Toplama eleği

Esas yöntem budur. İnce delikli plastik ya da metal bir elek, örtü tahtası yerine kovana konur.

Arılar bu delikleri boşluk sayar ve propolisle doldurur. Elde edilen propolis temizdir; ahşap ve boya bulaşı içermez.

Kazımanın sakıncası

Çerçeve omuzlarından ve kovan yüzeylerinden el demiriyle kazımak en basit yoldur, ancak elde edilen ürün mum, ahşap parçası ve boya kalıntısı içerir.

Kalitesi düşüktür ve gıda ya da sağlık amaçlı kullanım için uygun olmayabilir.

Hasat: dondurma şart

Elek dolduğunda çıkarılır ve dondurulur. Propolis soğukta kırılganlaşır; elek bükülünce parçalar kendiliğinden dökülür.

Oda sıcaklığında propolis yapışkandır ve elekten ayrılmaz. Dondurma bir tercih değil, yöntemin parçasıdır.

Üretimi artıran koşullar

• Serin hava: Arılar boşlukları kapatma eğilimini soğukla artırır
• Reçineli bitki varlığı: Kaynak bitkiler bölgeye göre değişir
• Genetik: Bazı hatlar belirgin biçimde çok propolis toplar
• Sonbahar: Kışa hazırlık döneminde toplama artar

Kalıntı uyarısı

Akarisit uygulanan kovandan toplanan propolis kalıntı taşıyabilir. Uygulama dönemlerinde elek çıkarılmalıdır.

Ayrıca boyalı yüzeylerden kazınan propolis boya ve koruyucu madde içerir.

Saklama

• Serin, karanlık ve hava almayan kapta
• Dondurucuda uzun süre saklanabilir
• Işık ve sıcaklık bileşenlerini bozar

Standart sorunu

Propolisin bileşimi kaynak bitkiye bağlıdır ve bölgeden bölgeye belirgin biçimde değişir. Bu yüzden kaynak ve toplama dönemini kaydetmek, satış açısından da değerlidir.

Alerji

Propolis temas alerjisine yol açabilen maddeler arasındadır. Sürekli çalışan arıcının eldiven kullanması yerinde olur.