De Anatolische bij is de ondersoort die van nature op het Anatolische plateau voorkomt. Zij is aangepast aan een streek met scherpe seizoensovergangen en een grote verscheidenheid aan dracht.

Kenmerken

• Kleur: Wisselend; van donker tot geelachtig, afhankelijk van de streek
• Karakter: Wisselend per lijn; sommige populaties zijn rustig, andere verdedigender
• Volksgrootte: Matig

Sterke punten

• Zuinig: Zij past het broeden snel aan bij drachtgebrek en spaart voorraad
• Bestand tegen drachtonderbrekingen: Een aanpassing aan een streek waar de dracht plotseling kan wegvallen
• Goede overwintering
• Verdraagt zowel hitte als koude: Aangepast aan een continentaal klimaat met grote verschillen
• Goed richtingsgevoel

Zwakke punten

• Zwermneiging is bij sommige populaties hoog
• Wisselend karakter: De verschillen tussen lijnen zijn groot
• Zij begint traag in het voorjaar in vergelijking met snelgroeiende ondersoorten

De waarde van variatie

Deze ondersoort omvat een aanzienlijke inwendige verscheidenheid: populaties uit verschillende delen van het plateau verschillen in karakter, ontwikkelingsritme en drachtgebruik.

Dat is genetisch gezien een reservoir. Kenmerken die bij selectie van pas komen — zuinigheid, weerstand, aanpassing aan droogte — komen uit zulke reservoirs.

De kruisingsdruk

Zoals bij veel plaatselijke ondersoorten verdunt ongecontroleerde invoer en kruising het reservoir. Wanneer de aanpassing eenmaal is verdwenen is zij niet te herstellen.

Beschermde paringsgebieden en zuivere-lijnteelt zijn daarop het antwoord.

Het algemene beginsel

Een ondersoort is geselecteerd op de drachtkalender en de winter van haar eigen streek. Buiten die streek gebruikt geeft zij niet noodzakelijk het verwachte resultaat.

Omgekeerd geldt hetzelfde: een ingevoerde lijn presteert in Anatolië niet vanzelf beter dan de plaatselijke bij.