Imkerorganisaties

Imkersorganisaties zijn de lokale verenigingen, fokkersbonden, coöperaties, teeltgroepen en internationale federaties die imkers oprichten om kennis te delen, opleiding te volgen, samen te werken en voor hun belangen op te komen. Imkeren kun je in je eentje doen, maar je zou het niet alleen moeten doen; organisatie biedt kennis en mogelijkheden waar een individuele imker niet bij kan. In Turkije is de breedste structuur die van de provinciale bonden en de Centrale Bond van Bijentelers van Turkije (TAB).

Welke soorten imkersorganisaties zijn er?

Imkers organiseren zich op verschillende manieren voor verschillende behoeften. Het is heel gewoon dat een imker tegelijk lid is van meerdere organisaties.

De subpagina's van dit hoofdstuk behandelen uitgebreid bonden en organisatie, verenigingen en coöperaties, beurzen en evenementen, congressen en conferenties en de internationale federatie Apimondia.

Wat levert het op als imkers zich organiseren?

Lokale kennis

De waardevolste kennis in de bijenhouderij is lokaal en staat in geen enkel boek: wanneer de dracht begint, welke plant in deze streek echt honing geeft, wanneer de zwermtijd begint, hoe groot de wintervoorraad moet zijn, welke moerlijn het hier goed doet. Die kennis leer je alleen van imkers die in dezelfde streek werken.

Ziektenetwerk en vroege waarschuwing

Ziekten en plagen zijn geen individuele maar regionale problemen. Vuilbroed dat op één bijenstand uitbreekt, gaat via roverij en bijenhandel de hele streek aan. Ook resistentie tegen varroamiddelen ontwikkelt zich regionaal; wanneer gedeeld wordt welke behandeling niet werkt, wint iedereen. Wie vroeg hoort dat er een nieuwe plaag nadert, wint tijd om zich voor te bereiden.

Opleiding en mentorschap

Cursussen, praktijkdagen en werken naast een ervaren imker versnellen het leren duidelijk. Voor een beginner verkort een mentor jaren van vallen en opstaan.

Gedeelde middelen

• Materiaal delen: Duur materiaal dat maar een paar dagen per jaar gebruikt wordt, zoals een honingslinger, wassmelter of refractometer.
• Gezamenlijke inkoop: Lagere kosten voor potten, kunstraat, suiker en verpakking.
• Uitwisseling van volken en moeren, zwermmeldlijsten, gezamenlijke analyses.

Waarom worden teelt en bevruchtingsgebieden samen opgezet?

Het moeilijkste aan moerteelt is bepalen met welke darren de moer paart. De jonge moer verlaat de kast en paart in de lucht met een groot aantal darren; daarom is het voor één imker moeilijk om dit op zijn eigen bijenstand te beheersen.

Beschermde bevruchtingsgebieden (stations op geïsoleerde plekken waar alleen geselecteerde darrenvolken staan) en regionale teeltprogramma's kunnen alleen tot stand komen als imkers samen optrekken. Ook het behoud van lokale bijenrassen en ecotypen in Turkije berust op zulk gezamenlijk werk.

Hoe organiseren imkers zich in Turkije?

• Provinciale bonden van bijentelers: Organisaties die per provincie zijn opgericht met de status van fokkersbond met een teeltdoel. Ze spelen een voorname rol bij de registratie van imkers, opleiding en officiële zaken die imkers aangaan.
• Centrale Bond van Bijentelers van Turkije (TAB): De overkoepelende organisatie van de provinciale bonden; de oprichting werd in 2003 voltooid. De bond geeft aan samen met het ministerie te werken aan het beheer van het Registratiesysteem voor de Bijenhouderij (AKS) en sinds 2005 lid te zijn van Apimondia.
• Verenigingen: Vrijwilligersorganisaties gericht op opleiding, publicaties en kennisdeling.
• Coöperaties: Economische organisaties die vooral voor gezamenlijke verwerking en afzet worden opgericht.
• Onderzoeksinstellingen: Instellingen onder het ministerie, zoals het Onderzoeksinstituut voor de Bijenhouderij in Ordu, en de bijenonderzoekscentra van universiteiten werken samen met imkers aan opleiding en teelt.

Vertegenwoordiging: de stem van de imkers

Veel zaken die imkers aangaan, liggen buiten de invloedssfeer van de individuele imker:

• Het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen en meldingen van bespuitingen
• Etikettering van honing, herkomst en de strijd tegen vervalste honing
• Verplaatsing van volken, standplaatsen en invoerregels
• Bescherming van drachtgebieden (bos, weiden, bloemrijke gebieden)
• Regelingen voor steun, verzekering en schadevergoeding

Om over deze zaken mee te praten, moet je georganiseerd zijn; de eisen van versnipperde imkers worden meestal niet gehoord.

Imkersorganisaties op internationaal niveau

Ook nationale bonden komen samen in internationale federaties. De bekendste daarvan is Apimondia, opgericht in 1895, die om de twee jaar een internationaal bijenteeltcongres organiseert. Deze netwerken zorgen ervoor dat onderzoeksresultaten gedeeld worden en dat er een gezamenlijk standpunt wordt ingenomen over mondiale problemen. Dankzij deze netwerken kan kennis over herkenning en bestrijding van een zich verspreidende plaag, zoals de mijt Tropilaelaps, ook snel tussen landen circuleren.

Hoe haal je het meeste uit een organisatie?

1. Doe mee, kijk niet alleen toe: Wie alleen contributie betaalt en op afstand blijft, laat de meeste mogelijkheden van de organisatie onbenut.
2. Deel je gegevens en waarnemingen: Drachtdata, varroatellingen en winterverliezen vormen de basis van regionale kennis.
3. Kom naar praktijkdagen: Wat je bij de kast leert, blijft beter hangen dan wat je in een presentatie leert.
4. Weeg informatie kritisch: De ervaring van elke imker is waardevol, maar geen algemene regel; probeer een nieuwe methode eerst uit op een paar volken.