Traditionele kasten zijn kasten met vaste raat: de bijen bouwen hun raten aan het deksel of de wand vast, en de raten zijn niet uit te nemen.

Vormen

Wereldwijd bestaan zeer uiteenlopende uitvoeringen: uitgeholde boomstammen, gevlochten korven, kasten van klei of leem, buizen van riet.

Wat zij delen is dat het materiaal plaatselijk is en de bouw eenvoudig.

De voordelen

• Kosten: Vrijwel nul; het materiaal is ter plaatse aanwezig
• Isolatie: Dikke wanden van hout of klei isoleren uitstekend
• Duurzaamheid: Geen aangekochte onderdelen nodig
• Passend bij plaatselijke omstandigheden

De beslissende beperking

De raten zijn niet uit te nemen. Daaruit volgt alles:

• Het volk is niet te inspecteren. Ziekte wordt niet gezien
• Broedziekten zijn niet te beoordelen — de reden dat deze kasten in veel landen bij ziektebestrijding een probleem vormen
• Oogsten vernielt de raat en vaak een deel van het broed
• Varroa is niet te meten zoals in een kast met ramen
• Er is geen gerichte teelt mogelijk

Wat de moderne kast veranderde

De bewegelijke raam is de vinding waarop alle moderne imkerij rust. Zonder haar is er geen inspectie, geen gerichte oogst en geen ziektebestrijding.

Dat is geen kwestie van smaak maar van wat er mogelijk is.

Waar zij nog worden gebruikt

In streken waar materiaal duur of niet beschikbaar is, en waar de imkerij op kleine schaal en voor eigen gebruik plaatsvindt.

Ook worden zij aangehouden om cultuurhistorische redenen.

De honing

Uit deze kasten komt raathoning of geperste honing. Geperste honing bevat meer stuifmeel en waspartikels en is troebeler.

De regelgeving

In sommige landen is het gebruik beperkt of gebonden aan voorwaarden, juist omdat ziektecontrole niet mogelijk is. Vraag de plaatselijke regels na.